Za nami Pierwsza Wiosenna Wyprawa. W trakcie przypominała bardziej drogę przez mękę, niż relaks na łonie natury…A dlaczego? Bo pragnienia dzieci nie zawsze pokrywają się z pragnieniami rodziców, w tym przypadku, żeby dojść do Port Soderick. Zapamiętajcie to sobie, drogie przyszłe i teraźniejsze mamy i tatusiowie as well. Ale warto było, co niniejszym zdjęciami – AUTENTYCZNYMI – potwierdzam:
zaczęlo się niewinnie, a tu nagle wiatry,takie,jaki tylko TU wyć potrafią rozwiały z wędrowania radość i dzieci popłoszyly..
Pierwszy przystanek, oj długo długo po wyruszeniu. Może tego nie widać, ale nadal wieje – i to jak! Jemy ciasto bananowe, co to je dzielna Babaaga upiekła poprzedniego wieczoru. Jaś puszcza z wiatrem wafle ryżowe…
a tak wyglądamy z daleka daleka, ja i Marta i dzieci dwoje,nawet niewidocznych z tej odleglości
morze:)
idziemy niezłomnie, ale to raczej tylko dlatego, ze nie mamy wyjścia, za daleko od początku…wiatr wieje, dzieci wytrwale warty zmieniają w płaczu..
ale wreszcie!!! i drzewa…
..i woda..
..i wiatr poszedl, dzieci sie cieszą, a my z nimi. Pięknie tu!!!
na plażyczce, żyjemy huraa!! i mamy transport do domu!!
no i sielanka, radość, dwoma słowami – HAPPY END!
ostatni rzut oka na morze…
na zakończenie zakończeń, specjalnie dla Basi, PawełSowa:)
